De boer op met Dafne Schippers

Nederland is geen atletiekland. Voor het WK Atletiek dat vorige week in Beijing plaatsvond, veroverde Nederland pas 10 atletiekmedailles. De financiële mogelijkheden zijn niet groot. Boegbeelden als wereldkampioene Dafne Schippers en medaillewinnaar Sifan Hassan kunnen hier echter verandering in brengen. Zij vormen de rolmodellen die de Nederlandse atletiek, en misschien wel Nederlandse topsport, nodig heeft. Mits op de juiste manier ingezet, natuurlijk.

Twee zwaluwen
Dafne Schippers is hot. Vorige week veroverde ze goud op het WK op de 200 meter, een historische prestatie. Het maakt haar waarschijnlijk ook nog tot sportvrouw van het jaar. Belangrijker nog: zij vulde de voorpagina’s van de Nederlandse kranten en maakten dat het Nederlandse volk aan de buis was gekluisterd. Voor een atletiekwedstrijd. Een belangrijk succes voor de Atletiekunie, die de prestaties van Schippers en Hassan ziet als bevestiging van een juist beleid. “Vijf jaar terug hebben we gekozen voor een centraal trainingsprogramma met faciliteiten op Papendal. De vereniging van de atleten bleef belangrijk, maar we gingen trainen met bondscoaches die extra kwaliteit brachten. Dit is denk ik de uitkomst van die aanpak”, aldus Theo Hoex, voorzitter van de Atletiekunie, tegenover het Algemeen Dagblad. Een erg optimistische inschatting, want een uniek talent als Dafne Schippers komt maar één keer voorbij en Sifan Hassan bedrijft nog niet eens vijf jaar de hardloopsport. Eén zwaluw maakt nog geen zomer, zou ik zeggen.

Toch blijft de prestatie knap, en het beleid van de Atletiekunie ziet er op het oog goed uit – zeker gezien de financiële mogelijkheden. “Op Papendal kan je wonen, er wordt onderwijs in de buurt geregeld als je wil. We kijken naar de kwaliteit. We hebben coaches die het werk op de verenigingen ondersteunen. Atleten hadden anders veel moeten reizen, dat hoeft niet meer. Het is financieel niet zo dat we voor alle onderdelen kunnen gaan. Maar zelfs op de middellange afstanden, die op een laag pitje stonden, doen we dankzij wat maatwerk nu mee.” Met andere woorden: de prestaties van Hassan had de unie graag beter willen ondersteunen, maar was hiertoe financieel gezien niet toe in staat. De begeleiding werd gedaan zo goed en zo kwaad als het kon.

De relatief onverwachte prestaties kunnen mogelijk leiden tot een boost van de atletiek in Nederland, al blijft Hoex sceptisch hierover. “Het hoeft niet automatisch te leiden tot meer leden, al is zij (Schippers, MW) wel een geweldig rolmodel. Het zal zeker helpen, maar of het een schokeffect geeft, weet ik niet.” Niet als je in een hoekje zit en afwacht, inderdaad. De Atletiekunie zou zelf zo’n schokeffect teweeg kunnen brengen.

De boer op met Schippers
Als de Atletiekunie verstandig is, gaat de bond samen met Schippers, Hassan en de andere medaillekandidaten voor de Olympische Spelen in Rio volgend jaar de boer op voor sponsorgeld. Vooral Dafne Schippers hoeft momenteel over aandacht niet te klagen. (Haar huidige sponsor Nike voerde bijvoorbeeld direct naar haar gouden plak heel verstandig beleid.) Natuurlijk dient zij zelf vooral de vruchten te plukken van haar succes, maar de Nederlandse sport zou zijn boegbeelden ook veel beter in kunnen zetten. Daarnaast zou het Nederlandse bedrijfsleven de kracht van een atlete als Dafne Schippers beter onder ogen moeten zien. De column van Jaap Stalenburg op Helden Online slaat wat dat betreft de spijker op de kop. Als bedrijven, sportbonden en sporters slim zijn, slaan zij de handen ineen.

“Nederlandse bedrijven met internationale ambities moeten investeren in wereldsterren als Max Verstappen, Daphne Schippers en Tom Dumoulin, en ook in hun opvolgers, en ze de nieuwe Nederlandse Helden maken die look, brains en presteren uitstralen en die net zo gemakkelijk op de Fifth Avenue in New York Nederland representeren als even verder op Wall Street of in het business-district van Singapore. Een gezamenlijke strategie moet de wereld kunnen veroveren.”

Verliezen wij de slag?
Bovenstaande lijkt echter nog niet te gebeuren. Nederlandse bedrijven trekken juist hun handen af van de topsport, waardoor de bonden steeds minder financiële middelen hebben om de sport te stimuleren. De Nederlandse basketballers speelden enkele zomers gratis voor Oranje. De waterpoloërs moeten zelf de boer op om sponsoren te vinden. De Atletiekunie kan de middellange hardloopafstanden niet ondersteunen. Talent gaat verloren, Nederlands trots gaat verloren, en daarmee gaan ook potentiële kopstukken in de sportsponsoring verloren. We moeten oppassen, of Nederland verliest de slag, en dan moeten we hopen op de talenten die maar één keer in een generatie voorbij komen om ons trots te maken.

Zo’n talent als Dafne Schippers dus.

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.