De strijd tussen clubs en bonden in het Europese basketbal

Komend seizoen zal het Europese basketbal worden opgeschud door een nieuwe competitie die uit de grond is gestapt: De Europese Basketbal Champions League. Deze competitie is georganiseerd door de internationale basketbalbond FIBA samen met een tiental Europese basketbalbonden, en clubs kunnen zich hiervoor rechtstreeks kwalificeren via hun nationale competitie. Eigenlijk precies zoals het gaat in de Champions League van het voetbal. Met dat verschil: de meeste “champions” zullen nog niet deelnemen aan deze competitie.

Sinds 2000 is de grootste Europese clubcompetitie van het basketbal, de Euroleague, namelijk een verband dat los opereert van de FIBA. Deze competitie is in handen van de enkele grootste clubs, en maar liefst elf deelnemende teams zijn door contracten (ongeacht hun prestaties in de nationale liga’s) zeker van deelname aan deze competitie. En niet zonder succes: sinds de oprichting is de Euroleague uitgegroeid tot een goede competitie, die ook steeds meer aandacht weet te genereren. Echter, recente plannen van de Euroleague houden in dat de grote clubs zich steeds meer afscheiden van de overige ploegen, bijvoorbeeld door de competitie te verkleinen van 24 clubs naar 16 (waarvan er dus al 11 automatisch gekwalificeerd zijn). Kort gezegd evolueert de Euroleague steeds meer naar een gesloten model zoals de NBA, en weg van een traditioneel Europees competitiemodel met promotie en degradatie. Daarmee heeft de Euroleague wel de clubs die direct onder de top van het Europese basketbal zitten tegen zich in het harnas gejaagd. De Euroleague is er alleen voor de topteams, en niet voor de rest, zo klinkt het.

Een groot deel van de ploegen in de belangrijkste competities hebben (mede daardoor) inmiddels hun woord gegeven aan de FIBA om deel te nemen aan de Basketball Champions League (en de FIBA Europe Cup, de competitie daaronder). De FIBA heeft de afgelopen maanden geprobeerd de Euroleague-ploegen (en deelnemers van de Eurocup, de tweede competitie van de Euroleague organisatie) te verleiden over te stappen naar de Basketball Champions League, maar dat is in het geval van de topteams niet gelukt. Een mooi voorbeeld is de Turkse competitie, waar twaalf van de zestien ploegen aangegeven hebben te zullen deelnemen aan de Basketball Champions League. De vier ploegen die dit niet doen zijn de vier grootste teams en de deelnemers aan de Euroleague afgelopen jaren.

Het is interessant hoe de tweestrijd tussen de FIBA en de Euroleague zich de komende jaren zal gaan ontwikkelen. De relaties zijn nog steeds gebrouilleerd en het Europese basketbal is niet gebaat bij twee Europese topcompetities. Zowel voor de fans als voor het niveau van het Europese basketbal is één format het beste. Op dit moment zal de Basketball Champions League dan ook nog niet opgewassen zijn tegen de Euroleague, de competitie waar alle topteams aan deel zullen nemen. Te hopen valt dat beide organisaties uiteindelijk de handen ineen weten te slaan en zowel voor de grote clubs als voor de kleinere teams een bevredigende competitieopzet met navenante commerciële activiteiten weten op te zetten.

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.