De Staat van Oranje

Oranje is er niet bij, dit WK. Dat hebben we allemaal gezien, niet alleen aan die reclame met Ruud Gullit van de Lidl of het ontbreken van oranje vlaggetjes in het straatbeeld, maar ook aan de documentairereeks van de NOS over ons Nederlands voetbalelftal. De afgelopen weken heb ik genoten van “De Staat van Oranje”, waarin de NOS poogt bloot te leggen waar het mis is gegaan in het Nederlandse voetbal. Waar wij in de decennia tot 2010 werden geroemd en als koploper op het gebied van talentontwikkeling zelfs gidsland in het voetbal waren, zijn we voorbij gestreefd door landen als Duitsland, België en zelfs IJsland. In de documentairereeks van vier afleveringen hebben we kunnen zien waar de ontwikkelingen in deze landen voorlopen, en waar wij dus in achter lopen.

Wat ontstaat? Een beeld van een conservatief voetballand, waar innovatie geen ruimte krijgt. In de serie worden landen als Frankrijk, Duitsland en België geroemd om hun beleid, terwijl ook de hypermoderne voetbalschool in Qatar wordt bezocht. Het gras is natuurlijk altijd groener aan de overkant. Toch zijn er zaken die we van deze landen kunnen leren. In Frankrijk worden alle talenten centraal opgeleid in voetbalscholen van de Franse voetbalbond. In Duitsland wordt sterk geïnnoveerd vanuit wetenschappelijke inzichten en de kennis van data om technische kwaliteiten van de spelers te vergroten. In België houdt men serieus rekening met het “geboortemaandeffect”. Hierdoor voorkomt België dat veel talent dat in de tweede helft van het jaar is geboren, verloren gaat.

En in IJsland? Daar heeft kunstgras het verschil gemaakt, simpelweg om de reden dat er dan meer maanden van het jaar gevoetbald kan worden. IJsland heet niet voor niets “IJs”land. Al probeert men daar te voorkomen dat de ijzeren mentaliteit van voetballen in de sneeuw verloren gaat door het trainen in indoor voetbalhallen.

De hoop is niet verloren. In de laatste aflevering is aandacht voor de opleiding van AZ, waarin veel dezelfde principes gehanteerd worden als in de aangehaalde voorbeelden. Een jonge, innovatieve voetbaltrainer komt aan het woord, die niet alleen zijn spelertjes op steen laat voetballen en voortdurend probeert uitdagende opdrachten uit te denken, maar ook de zelfstandigheid van jonge spelertjes bevordert. Het geeft de burger moed.

Terugkijken, die vierdelige serie. Al zijn de WK-wedstrijden zonder Nederland natuurlijk ook de moeite van het aanzien waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.