De Super League: Droom of nachtmerrie voor het voetbal?

Clubs, bonden, fans, media… de topsportwereld is ongelofelijk complex en staat onder voortdurende commerciële druk. Dat betekent ook dat de verschillende belanghebbenden voortdurend strijden om een eerlijke verdeling van financiële middelen. In Gaan voor Goud is er specifiek aandacht voor het commerciële model in het wielrennen. Nu staat ook het model van de Champions League in het voetbal onder druk.

Volgens uitgelekte documenten duurt het niet lang meer: al in 2021 zijn zestien Europese topteams van plan om uit de reguliere voetbalcompetities te stappen en een eigen competitie op te zetten. Het zou gaan om Bayern München, Real Madrid, FC Barcelona, Manchester United, Chelsea, Arsenal, Manchester City, FC Liverpool, Paris Saint-Germain, Juventus, AC Milan, Atlético Madrid, Borussia Dortmund, Olympique Marseille, Internazionale en AS Roma (al ontkende de eerste club bij monde van Karl-Heinz Rummenigge al de geruchten). Waar de meeste aandacht in het voetbal uit gaat naar de oplopende verschillen tussen kleine clubs en topteams, vinden deze zestien teams dat de verdeling van de inkomsten uit de Champions League scheef is. Bovendien vinden de teams dat er teveel slechte clubs deelnemen in de eerste rondes van het miljoenenbal. En dus willen ze eruit.

Basketbal vs. voetbal
Nieuw is het idee niet. Het Europese topbasketbal is al tientallen jaren in tweeën gescheurd, en om de paar jaar leidt dat ook tot een nieuwe botsing tussen de topteams en de Europese basketbalbond, FIBA Europe. Aan het begin van deze eeuw begonnen de teams hun eigen competitie, de Euroleague, die sinds enkele seizoenen bestaat uit een gesloten competitie van zestien teams. Er vindt nog wisselende instroom plaats en de teams nemen nog deel aan de nationale competities, al probeert juist de FIBA de ploegen te verleiden om over te stappen naar hun alternatief: de Basketball Champions League.

Hoewel een dergelijke scheuring voor de sport niet veel goeds betekent (de plaatsing voor Europese toernooien en de krachtsverschillen tussen de verschillende toernooien, zijn aan een leek niet uit te leggen), heeft het de topteams geen windeieren gelegd. De Euroleague is een instituut geworden in het basketbal en wordt alom gerespecteerd als de beste liga buiten de Amerikaanse NBA. Doordat het toernooi nu ook in een gesloten format wordt afgewerkt, vinden clashes als Barcelona – Real Madrid, CSKA Moskou – Fenerbahce of Panathinaikos – Olympiacos jaarlijks minimaal tweemaal plaats. Daarnaast is het klassieke ‘Final Four’ format behouden, door de winnaar van de competitie na play-offs te bepalen. Het niveau van de Euroleague is zeker niet afgenomen en voor fans is het geen tegenvaller om wekelijks topwedstrijden voorgeschoteld te krijgen. Maar het gat tussen de topteams en overige teams in Europa is onmogelijk meer te dichten. En de voortdurende ruzie tussen de FIBA en de Euroleague is slechte reclame voor de basketbalsport. Dan kun je je als federatie bijna beter bij het initiatief van je topteams neerleggen, en luisteren naar hun bezwaren.

Geld, geld, geld
Natuurlijk probeert de UEFA een dergelijke scheuring te voorkomen, al is het de Europese voetbalbond ook te doen om verlies aan financiële middelen. Voorzitter Alexander Ceferin probeert de topteams te verleiden om aan de UEFA-competities te blijven deelnemen. In het Duitse Kicker stelt hij: “Een Super League zou schadelijk zijn voor het voetbal wereldwijd. En het zou ook saai zijn. Om elke week een wedstrijd als Juventus tegen Bayern München te kijken is saaier dan Juventus tegen Torino.” Dat valt natuurlijk te betwijfelen. Wekelijkse clashes tussen de Europese top zijn zeer interessant. Dat gezegd hebbende, is de kracht van de derby in het voetbal niet te onderschatten. Wedstrijden tussen rivaliserende teams houdt supporters immers wekenlang in de ban. Meer dan een wedstrijd met een topteam.

Toch zou de UEFA er verstandig aan doen om te luisteren naar het beklag van de Europese topteams. De Europese competitie moet er namelijk ook zijn voor de clubs, niet enkel voor de UEFA. De topclubs zullen ook begrijpen dat competities bestaan bij de gratie van solidariteit onderling, ook al vertroebelt dat beeld nogal eens door de komst van geld. Een compromis is niet ondenkbaar. De Belgische competitie deelt na de winterstop ook de league op in twee delen, waarin de bovenste helft een gesloten competitie speelt en op die manier het aantal topwedstrijden per seizoen weet op te voeren. Met enige creativiteit moet dat met de Champions League ook lukken.

Natuurlijk creativiteit is voetbalbobo’s niet vreemd. De Nations League kwam immers ook uit de koker van de bazen van het voetbal.

Meer weten over competitievorming en veranderingen door financiële druk? Ook het systeem van het mondiale wielrennen staat onder druk. Daarover schrijf ik in mijn boek Gaan voor Goud. Klik hier om op de hoogte te blijven van de verschijning van dit boek en klik hier om je aan te melden voor de boekpresentatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.